486 Day .. Say I luv you ~
486 Day
Say
I luv you
เรื่องราวของ หญิง ชาย คู่นึง
เป็นเรื่องที่เราได้มาจากเมลที่ชายคนนึงส่งมาให้
I have a boyfriend who grew up with me. His name is Boy.
ฉันมีแฟนอยู่หนึ่งคน เราเติบโตมาด้วยกัน ชื่อว่าบอย
I always thought of him as a friend until last year, when we went to a club. I found that I fell in love with him.
ฉันคิดกับเขาแค่เพื่อนมาโดยตลอด จนกระทั่งเมื่อปีที่แล้ว ตอนที่เราไป Club ด้วยกัน ฉันพบว่าฉันตกหลุมรักเค้าซะแล้ว
Before that trip was over, I took a step and confessed my love for him.
ก่อนที่เราจะกลับจากที่ไปเที่ยว ฉันได้สารภาพรักกับเค้า
And soon, we became a pair of lovers, but we loved each other in different ways.
ในไม่ช้า, เราก็กลายมาเป็นคู่รักกัน แต่ความรักของเราสองคนกลับมีทางที่แตกต่างกัน
I always concentrated on him only, but by his side, there were so many other girls.
ฉันสนใจแต่เค้าเพียงคนเดียวเสมอ แต่ว่า ข้างกายเค้า, กลับมีผู้หญิงหลายคนเข้ามา
To me, he was the only one, but to him, maybe I was just
สำหรับฉันแล้ว เค้าเป็นผู้ชายคนเดียว แต่สำหรับเค้า ฉันอาจจะเป็นเพียง
another girl...
ผู้หญิงคนนึงเท่านั้น...
"Boy, do you want to go watch a movie?" I asked.
"บอย, อยากไปดูหนังไหม" ฉันถามเขา
"I cant"
"เราไปไม่ได้
"Why? You need to study at home?" I felt disappointment grabbing me.
"ทำไมเหรอ, หรือว่าต้องอ่านหนังสือที่บ้าน?" ฉันรู้สึกถึงความผิดหวังที่เข้ามาเกาะกุมใจ
"No, I am going to meet a friend..."
"เปล่าหรอก, เรานัดกับเพื่อนไว้..."
He was always like that.
เค้าจะเป็นแบบนี้เสมอ
He met girls in front of me, like it was nothing.
เค้าพบเพื่อนผู้หญิงต่อหน้าฉัน เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
Me: Um, Boy, I...
ฉัน:เออ, บอย, เรา....
Boy: What... dont drag, just say..
บอย: อะไรเหรอ...อย่ามาอ้ำอึ้งไปหน่อยเลยหน่า, พูดมา..
Me: I love you.
ฉัน: เรารักนายนะ 
Boy: ....um, just take this doll and go home.
บอย:....เออ, เอาตุ๊กตาตัวนี้ไปแล้วก็กลับบ้านซะนะ
That was how he ignored my three words and handed me the doll.
นี่เป็นการที่เขาไม่ใส่ใจคำ 3 คำของฉัน แล้วก็ส่งตุ๊กตาให้ฉัน
Then he disappeared, like he was running away.
จากนั้นเค้าก็หายไป, เหมือนกับว่าเค้ากำลังวิ่งหนีฉัน
The dolls I received from him everyday, filled my room,
ห้องฉันเต็มไปด้วยตุ๊กตาที่เค้าให้ฉันทุกวัน
one by one. There were many...
ทีละตัวทีละตัว จนเต็มไปหมด
Then one day came, my 15th year old birthday.
จนวันหนึ่งมาถึง, วันเกิดของฉันตอนฉันอายุ 15
When I got up in the morning, I pictured a party with him, and stranded myself in my room, waiting for his call.
ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมาตอนเช้า ฉันวาดฝันว่าจ่ะมีปาร์ตี้ด้วยกันกับเค้า, แล้วฉันก็ขังตัวเองไว้ในห้องนอน, รอโทรศัพท์จากเค้า
But... lunch passed, dinner passed... and soon the sky was dark... he still didnt call.
แต่ว่า......กลางวันก็แล้ว...เย็นก็แล้ว.....ในไม่ช้าท้องฟ้าก็กลายเป็นสีดำ...เขายังไม่ได้โทรมา
It was already tiring to look at the phone anymore.
ฉันก็ไม่อยากที่จะเฝ้าดูโทรศัพท์อีกต่อไป
Then around 2am in the morning, he suddenly called me and woke me from my sleep. He told me to come out of the house.
จากนั้นประมาณตีสอง, เค้าโทรมาหาฉัน ทำให้ฉันตื่น แล้วเค้าก็บอกให้ฉันออกไปหาเขาที่หน้าบ้าน
Still, I felt joy and I ran out happily.
ฉันยังคงรู้สึกดี แล้ววึ่งออกไปหน้าบ้านอย่างมีความสุข
Me: Boy...
ฉัน: Boy....
Boy: Here... take this...
บอย:นี่....เอานี่ไป
Again, he handed me a little doll.
อีกแล้ว, เขาให้ตุ๊กตากับฉันอีกแล้ว
To him, I was just a girlfriend.
สำหรับเค้าแล้วฉันคือ เพื่อนหญิงคนนีงเท่านั้น
The word love only came out from my mouth.
คำว่ารัก ออกมาจากปากของฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น
Since I knew him, I had never heard him say I love you before.
ตั้งแต่ฉันรู้จักเค้า, ฉันไม่เคยได้ยินเค้าพูดคำว่ารักมาก่อน
To us, there werent any anniversaries at all.
ไม่เคยมีการฉลองวันครบรอบสำหรับพวกเรา
He didnt say anything from the first day and it continued
เค้าไม่เคยพูดอะไรตั้งแต่วันแรก และมันก็เป็นแบบนั้นต่อไป
till 100 days... 200days...
100 วัน ก็แล้ว.....200วันก็แล้ว
Everyday, before we say goodbye, he would just hand me a doll, everyday, without fail. I dont know why...
ทุกวันก่อนที่เค้าจะพูดคำลา, เค้าจะแค่จะให้ตุ๊กตาตัวนึงกับฉัน, ทุกวัน, ไม่เคยตกขาด ฉันไม่รู้ว่าทำไม
Then one day...
จนกระทั่งวันหนึ่ง
Me: Whats this?
ฉัน: นี่อะไร
Boy: I didnt give it to you yesterday, so I am giving it to you now. Im going home now, bye.
Boy: ไม่ได้ให้เมื่อวานนี้ ก็เลยต้องให้ตอนนี้ กลับบ้านก่อนนะ บาย
Me: Wait, wait! Do you know what today is?
ฉัน: เดี๋ยว!เดี๋ยว! รู้ไหมว่าวันนี้วันอะไร?
บอย: Today? Huh?
Boy:วันนี้เหรอ? หืมม์?
I felt so sad, I thought he would remember my birthday.
ฉันหลงดีใจ, ฉันคิดว่าเค้าจะจำวันเกิดของฉันได้
He turned around and walked away like nothing had happen.
เค้าหันกลับไปแล้วก็เดินจากไปเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
Then I shouted...
เมื่อนั้นฉันตะโกน
"Wait...!"
เดี๋ยว!
Boy: You have something to say?
บอย: มีไรจะพูดเหรอ?
Me: Tell me, tell me you love me...
ฉัน: บอกเรา, บอกเรามาว่านายรักเรา....
Boy: What?!
บอย: อะไรนะ!
Me: Tell me
ฉัน: บอกเรามาสิ
I put my pathetic self behind and clung on to him.
ฉันทิ้งความอ่อนแอของฉันไว้ข้างหลัง และจับเค้าไว้
But he just said simple cold words and left.
แต่ว่าเค้าแค่พูดธรรมดาอย่างเยือกเย็น แล้วก็ไป...
"I dont want to say... that I love someone so easily, if you are desperate to hear it, then find someone else."
"เราไม่อยากพูด....ว่าเรารักใครง่ายๆถ้าอยากได้ยินมากนักละก็หาคนอื่นแทนเราซะ"
That was what he said. Then he ran off.
นั่นคือสิ่งที่เค้าพูด แล้วเค้าก็จากไป
My legs felt numb... and I collapsed to the ground. He didnt want to say it easily...
ขาของฉันรู้สึกชา...แล้วฉันก็ทรุดลงไปบนพื้น เค้าไม่อยากพูดมันง่ายๆ
How could he....?
เค้าทำอย่างนั้นได้ไง?
I felt that...
ฉันรู้สึกว่า...
Maybe he is not the right guy for me...
บางทีเค้าอาจจะไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับฉันก็ได้..
After that day, I stranded myself at home crying, just crying.
จากวันนั้น, ฉันขังตัวเองในบ้าน และร้องไห้ , ร้องไห้เพียงอย่างเดียว
He didnt call me, although I was waiting.
เค้าไม่ได้โทรหาฉัน, ถึงยังไง ฉันก็ยังคอย
He just continued handing me a little doll every morning outside my house.
เค้ายังวางตุ๊กตาไว้หน้าบ้านฉันทุกๆวัน
After a month, I got myself together and went to school.
เดือนนึงหลังจากนั้น ฉันรวบรวมสติตัวเอง แล้วก็ไปโรงเรียน
But what made the pain resurface was that I saw him on a street with another girl
แต่ว่าสิ่งที่ทำให้ความเจ็บปวดของฉันกลับมาอีกครั้งก็คือ ฉันเจอเค้าบนถนนกับผู้หญิงคนอื่น
He had a smile on his face, one that he never showed me as he touched the doll
เค้ามีรอยยิ้มบนใบหน้า, แบบที่เค้าไม่เคยโชว์ให้ฉันเห็นตอนที่เค้าจับตุ๊กตาที่จะให้ฉัน
I ran straight back home and looked at the dolls in my room, and tears fell...
ฉันวิ่งตรงกลับบ้านและมองตุ๊กตาในห้อง, แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา
Why did he gave these to me..?
เค้าให้ตุ๊กตาฉันทำไม?
Those dolls are probably picked out by some other girls..
เค้าอาจจะเอาตุ๊กตาพวกนี้มาจากผู้หญิงบางคน
In a fit of anger, I threw the dolls around.
ด้วยความโมโหของฉัน ฉันขว้างตุ๊กตาพวกนั้นรอบห้อง
Then suddenly, the phone rang. It was him.
ในทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ดัง...เป็นเค้า
He told me to come out to the bus stop outside my house.
เค้าให้ฉันออกมาที่ป้ายรถเมล์หน้าบ้าน
I tried to calm myself down and walked to the bus stop.
ฉันพยายามจะทำใจให้เย็นลง แล้วเดินออกไปที่ป้ายรถ
I kept reminding myself that I am going to forget him, that its going to end.
ฉันบอกกับตัวเองว่า ฉันกำลังจะลืมเขา เรื่องของเราจะจบลง
Then he came into my sight, holding a big doll.
จากนั้นเค้าเดินมาหาฉัน ในมือถือตุ๊กตาตัวใหญ่เอาไว้
Boy: U, I thought you were pissed, you really came?
บอย:ยู, เราคิดว่าเธอจ่ะโกรธมาก แต่ว่าเธอออกมาจริงๆ?
I couldnt help hating him, acting like nothing had happen and joking around.
ฉันไม่สามารถเกลียดเค้าได้ฉันทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วก็หยอกเล่นกับเค้า
Soon, he held out the doll as usual...
ในไม่ช้าเค้าก็ให้ตุ๊กตากับฉันเหมือนอย่างเคย
Me: I dont need it.
ฉัน: เราไม่ต้องการมัน
Boy: What? ...why?
บอย:อะไรกัน?..ทำไมล่ะ?
I grabbed the doll from his hands and threw it on the road.
ฉันรับตุ๊กตาจากเค้าแล้วก็โยนมันทิ้งไปบนถนน
Me: I dont need this doll, I dont need it anymore!! I dont want to see a person like you again!
ฉัน: เราไม่ต้องการมัน ไม่ต้องการอีกต่อไปแล้ว!! เราไม่อยากเจอคนอย่างนายอีกต่อไป!
I spitted out all the words that were inside me. But unlike other days, his eyes very shaking.
ฉันเอาทุกคำพูดจากข้างในของฉันออกมา แต่ไม่เหมือนวัน อื่นๆดวงตาของเค้าสั่นไหว
"Im sorry" He apologized in a tiny voice.
"เราขอโทษ" เค้าพูดคำขอโทษด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
He then walked over to the road to pick up the doll.
เขาก็เดินออกไปที่ถนนแล้วก็หยิบตุ๊กตาขึ้นมา
Me: You stupid! Why are you picking up the doll?! Just throw it away!!!
ฉัน: โง่จริง! ทำไมหยิบมันขึ้นมา!!! แค่โยนมันทิ้งไป
But he ignored me and just went to pick the doll.
แต่ว่าเค้าไม่ได้สนใจ แค่เดินไปหยิบตุ๊กตาขึ้น
Then...
จากนั้น.....
Honk~ Honk~
บรืน~บรืน~
With a loud honk, a big truck was heading towards him.
ด้วยเสียงอันดัง สิบล้อคันใหญ่ก็วึ่งมายังเค้า
"Boy! Move! Move away!" I shouted...
"บอย! หลบ! หลบออกไป!" ฉันตะโกน...
But he didnt hear me, he squatted down and picked up the doll.
แต่ว่าเค้าไม่ได้ยินเสียงฉัน เค้าก้มลงไปหยิบตุ๊กตา
"Boy, move!"
"บอย!หลบไป" 
HONK~!!
บรืน~!!
Boom!
ตูม!!
That sound, so terrifying.
เสียงนั้น ช่างน่ากลัว
Thats how he went away from me.
นั่นคือวิธีที่เค้าจากไปจากฉัน
Thats how he went away without even opening his eyes to say one word to me.
ไปจากฉันโดยไม่เคยเปิดตาที่จะพูดคำใด
After that day, I had to go through everyday with guiltiness and the sadness of losing him...
นับจากวันนั้น, ฉันผ่านความรู้สึกผิดและความโศกเศร้าเพราะว่าสูญเสียเค้า...
And after spending two months like a crazy person, I took out the dolls.
และหลังจากที่ฉันใช้เวลา 2 เดือน เหมือนคนบ้า, ฉันหยิบตุ๊กตาขั้นมา
Those were the only gifts he left me since the day we started going out.
มันคือของขวัญอย่างเดียวที่เค้าให้ตั้งแต่เราคบกัน
I remembered the days I spent with him and started to count the days when we were in love...
ฉันจำวันเหล่านั้นที่ฉันใช้เวลาอยู่กับเค้า และเริ่มนับวันที่เราเคยรักกัน
One... Two... Three...
1...2...3
...Four hundred and eighty four. Four hundred and eighty five...
...484...485....
It all ended with 485 dolls.
แล้วก็หยุดที่ตุ๊กตา 485 ตัว
I then started to cry again, with a doll in my arms.
แล้วฉันก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง พร้อมกับถือตุ๊กตาตัวนึงในแขนของฉัน
I hugged it tightly, then suddenly...
ฉันกอดมันอย่างแน่น, ทันใดนั้น....
